Groeiende economie goed voor circulariteit.
Je zou denken dat wanneer de economie krimpt er meer circulaire handel te krijgen is. Dat zegt in ieder geval mijn logica. Maar de praktijk volgt niet altijd de theorie… Wat er aan de hand is. De basis voor de TonTuin is het bekende -blauwer kan niet-bondelvat.
Het zogenaamd bondelvat is een prachtproduct en voldoet aan veel eisen: weersbestendig, kan tegen een buts hier en daar. Geschikt voor waterdichte en vacuüm opslag. Eisen die ook van pas komen nadat de 220 liter ton is opgewaardeerd naar regenton met plantenbak. Inmiddels al 1.983 van verkocht. Jazeker! Maar wat blijkt. Als het goed gaat met de economie, kan ik makkelijk aan een vaatje of 50 komen. Ik heb daarvoor 6 leveranciers. Die komende week niet bleken te kunnen leveren. Via andere kanalen kan ik wel kleinere partijtjes krijgen, maar de circulaire stroom is geremd. Hoe dat kan? Lees hieronder verder.
De eisen conform milieu en wetgeving voor het schoonmaken van de vaatjes is streng. Terecht. Want degene die ik gebruik komen uit de voedselindustrie en dan is hygiëne natuurlijk uiterst belangrijk. Of ze komen uit de chemie, dan is het ook handig als toxische resten verdwijnen voordat het hergebruikt wordt… De grotere transporteurs en overslagbedrijven gebruiken de vaten om de inhoud van vloeistoftankers over te hevelen naar deze kleine maat die weer door de tussenhandel worden omgezet in bijvoorbeeld flesverpakkingen. De meeste die ik gebruik komen overigens van Terra-sana die heerlijke rijstazijn en sojasaus produceert. Gegarandeerd biologische en plantaardige oorsprong! Maar dat terzijde, het gaat over recycle en niet over kokkerellen. Het verschil tussen inkoop vat, de arbeid voor het schoonmaken en de retourprijs per vat bepaalt of er wordt gereinigd. Hoe? Zo.
1) Gaat de economie goed, dan is een overslagbedrijf gebaat bij snelheid en na het legen worden de vaten geshredderd en verbrand. Daar betalen ze emissiekosten over, maar dat verdient zich terug door de snelle en hoge omzet. Geregeld zitten er opkopers tussen die in een eigen bedrijfje de vaatjes gratis ophalen of voor een prikkie opkopen. Daarna reinigen volgens de juiste methode en dan verkopen ze die door. Onder andere aan mij dus.
2) Gaat de economie minder, dan loont het de moeite om personeel in te zetten (die op dat moment net wat minder arbeid moeten verrichten) om de vaten te spoelen en zelf her te gebruiken of in te leveren voor statiegeld. Die tonnetjes zijn dan dus niet voor Tijsje. Hierdoor vist dezelfde Tijs achter het net omdat ik harder moet rennen om de bescheiden omloopsnelheid van TonTuinen in takt te houden. Het mooie is dat er intern harder wordt gerecycled. Ideeel doel gehaald. Het jammere is dat ik nu een geplande publieksactie moet uitstellen. In de aanloop naar de 2.000e TonTuin wilde ik een promotioneel feestje bouwen. Dat kan alleen als ik kan leveren natuurlijk. In twijfel wat er nu goed is of fijn blijf ik even hangen in gedachten totdat Willem de vatenkoning me weer een belletje geeft dat hij een mooie partij heeft. Want Willem zijn vaten zijn de mooiste. Vind ie zelf.